Hep değillerle yaşadık, keşkeleri değillere bağlayıp pişmanlık yüklü cümleler kurduk..
Çaresizlik kokan duygularda bulduk kendimizi..
Sevdiğimizin gözlerimizin önünde kayıp gitmesine, başka bir aşkın limanına doğru yol almasına tanıklık ettik..

Biz ağladık, hep ağladık..
Geçen güzel ama yalancı günleri düşündük, ağladık..
Umut etmekten yorulduk, ağladık..
Sevmekten yorulduk, ağladık..
Ağlamaktan da yorulduk sonunda, ama gene ağladık..

En sonunda gözyaşlarımıza mahkum olduk.. Göz yaşlarımız, içimizdeki sonu gelmez uçurumu bir ayna berraklığında gözlerimizin önüne seriyordu..
Hayatımızdaki ilk gerçek yolcuğumuza çıkmayı hayal ederdik.. Kimileri yaşamak için yalvarırken, biz ölümü kapıda gözler hale gelmiştik..
Hep git'ler oldu yaşamımızda, hep dur'lar, hep yeter'ler.. Ne kadar bıkkınlık, usanç, yalancılık, nefret, ne kadar kötülük içeren kelime varsa, hepsiyle birer teker tanıştık..
Kim ileriyle dost olduk, kimileriyle arkadaş, kimileriyleyse düşman..

Biz ki umut etmekten yorulmuştuk.
Biz ki acıya güler hale gelmiştik.
Biz ki!BEN'i kaybedip SEN olmuştuk...
Biz ki! Biz! Hiç yoktuk ki..

Ve şimdi zaman kavramı, kendini gittikçe bulanıklaştırarak bir muamma halini alırken, yorgun düşlerde yine O'nun Hayalini görüyoruz...

En son düzenleme: Bugün 01:39 PM hasan_.